Ik hinrik lucowe togenømet Rꞹtze knecht . do witlyk allen luden . de dessen iegenwordigen Breͤf seen vnde / horen lesen . vnde bekenne vnde betughe openbare in desser scryft . dat ik mit guͮden vryen wyllen vmbedwngen / hebbe gelouet vnde loue in desseme Breue ene rechte wytlike vengenisse den erbaren ma(n)nen . mynen leuen gnedigen heren Borgermesteren vnde Radma(n)nen der stad to Rozstok vnde eren nakomelyngen in deme suluen / rade . vnde hebbe dar to mit vppe richteden vyngeren gezworen in den hylgen . dat ik en de vengenisse hol=/den scal also lange alse ik leue vppe dat . dat ik scal truwe vnde hold wesen vnde truwelken denen / den vorbenom(eden) Borgermesteren vnde Radma(n)nen den Borgeren vnde der meͤnheyt der stad to Rozstok vppe / alles . weme dar id den vorbenomeden Borgermesteren Radma(n)nen Borgeren vnde der meͤnheyt vp schelende / is vnde in erer stad vnde in eres stades denste By en truwelken to Blyuende de wyle . dat ik leue sunder / yenegerleye hulperede vnde argelist . dat loue ik hinrik lucow toͮgenømet Rutze . mit mynen medeloueren / alse mit werneke lucowen to knegendorpe knapen . hermen zelegen to mystorpe . corde sapekendorpe to / spoͮtendorpe . he(n)neken zelegen toͮme hynsenhagene . werneken Rutzen toͮ kaboldestorpe . clawes muggesvelde / tome klynkenberge . den vorbenom(eden) Borgermesteren Radma(n)nen Borgeren vnde der meͤnheyt der stad to / Rozstok vnde to erer hand hinrik stene . Bernd dymen . hermen la(m)meshouede . Crẏnema(n)ne deme iu(n)geren . / Johan manen . Johan Bereken borgeren to rozstok . truwelken vnde vastliken to holdende Bẏ trꞹwen / vnde Bẏ eren to ewygen tyden sunder yenegerleẏe hulperede vnde argelist . vnde hebben des to tuge vnde / vmme grøterer bewarẏnge wyllen vse yngezegele to samende mit vsen wyllen vnde vs(er) aller wytscop / hengen laten an dessen iegenwordigen breͤf . de gheuen vnde screuen is to Rozstok . na godes Bord drutteẏn/hundert iar i(n) deme sosse vnde achte(n)tegesten iare . des sondages na paschen . alse men sangh misericordia d(o)m(ini) / 1
| 1 | In der Handschrift steht zwischen je zwei Wörtern fast ausnahmslos ein Punkt. Daher wurden vom Abschreiber Satzzeichen dort gesetzt, wo sie syntaktisch sinnvoll erschienen. |